De ziel die danst.

Ze vertelde in haar opleiding hoe euforisch ze was toen ze het schilderij ontving, hoeveel het voor haar betekende en hoe haar zoon zei: Het raakte veel, maar dat vond ze juist mooi.

Ik voelde dat ze een gouden meisje was met een hart van goud. Dansend schilderen liet haar ziel me ervaren. Haar kleuren en vormen ontstonden vanzelf, net als hartjes en vlinders. Pas later hoorde ik dat zij die altijd terug liet komen. Zelfs haar hond vond ik verborgen tussen de ''letters'' in het schilderij.

Zo ontstond een tastbare herinnering aan een sprankelend meisje dat zo’n groot gemis achterlaat. Dankbaar dat ik soms een brug tussen hemel en aarde mag leggen.

‍

'' Ja, dit is ze echt helemaal.''

‍

‍

''Dankbaar dat ik een brug tussen hemel en aarde mag zijn''.

‍

‍

‍